Gebruikte concepten.
Interprofessionele samenwerking is wanneer twee of meer professies samenwerken om een gemeenschappelijke doelstelling te bereiken. Dit concept wordt vaak gebruikt om verschillende complexe problemen op te lossen.
Deze vorm van samenwerking ontstaat volgens de WHO wanneer meerdere zorgverleners met verschillende professionele achtergronden samenwerken met patiënten, families, verzorgers en de gemeenschap om de hoogste kwaliteit van zorg te leveren.
Er is sprake van psychologische veiligheid wanneer mensen het gevoel hebben zich te kunnen uiten ten aanzien van anderen, zonder angst voor consequenties en negatieve kritiek. Het gaat om het vervangen van het gevoel van angst voor kritiek, door het gevoel van respect en toegankelijkheid.
Het wordt door Edmondson voorgesteld als een voorwaarde om tot goede samenwerking te komen en is een strategie voor integratie of hoe maximaal gebruik te maken van ieder teamlid zijn/haar competenties. Als een psychologisch veilige omgeving verzekerd is, worden teamleden aangemoedigd om hun ideeën en gedachten zonder gevoel van angst te uiten.
Daarnaast zorgt een psychologisch veilige omgeving ervoor dat teamleden beter presteren in hun individuele taken, meer innovatief kunnen denken en meer voldoening halen uit hun werk.
Sociocratie 3.0 (S3) is een databank waar materiaal gratis beschikbaar wordt gesteld.
De oprichting ervan gebeurde in maart 2015 door Bernhard Bockelbrink en James Priest en iets later door het team van Liliana David. Ze hebben alle drie samen een uitgebreide ervaring in communicatie, management, bedrijfskunde, agility en lean, softwareontwikkeling en organisatie coaching, zowel in binnen- als buitenland.
S3 baseert zich op de sociocratische bestuursvorm, maar wordt nog verder ontwikkeld. Methoden zoals de Sociocratische Kring Organisatiemethodiek, Lean-management, Kanban en andere technieken worden geïmplementeerd. Het bevat veel elementen uit agile werkwijzen. Het Engelse woord agile betekent behendig, lenig. Agile technieken, zoals Lean Management, kennen hun oorsprong in de ontwikkeling van software, maar worden tegenwoordig meer en meer gebruikt in de gezondheidszorg.
S3 is gebaseerd op de sociocratie, een bestuursvorm die uitgaat van de gelijkwaardigheid van individuen. Besluiten worden hier genomen aan de hand van ‘consent’. Dit betekent dat een besluit kan genomen worden als er geen bezwaren zijn bij de teamleden tegen het nemen van dat besluit. Indien er wel beargumenteerde bezwaren zijn, wordt het voorstel aangepast tot de bezwaren verholpen zijn. ‘Consent’ voorkomt zo de valkuil van de consensus, waar iedereen akkoord moet gaan met een besluit. En in tegenstelling tot een democratische bestuursvorm waar het idee van de minderheid kan worden
onderdrukt, worden bij sociocratie alle ideeën mee in overweging genomen.
De zeven principes van sociocratie:
1. Transparantie: Maak alle informatie beschikbaar voor iedereen in de organisatie, tenzij er een reden is voor vertrouwelijkheid
2. Gelijkwaardigheid: Betrek mensen bij het maken en evalueren van afspraken die hen raken.
3. Consent: Geef, zoek en integreer bezwaren tegen beslissingen en acties.
4. Continu verbeteren: Breng continu kleine veranderingen aan om empirisch leren mogelijk te maken.
5. Accountability: Reageer wanneer iets nodig is, doe waar je mee hebt ingestemd en neem verantwoordelijkheid voor de koers van de organisatie.
6. Empirisme: Test alle veronderstellingen door voortdurend te experimenteren en evalueren.
7. Effectiviteit: Investeer alleen tijd in die dingen die je dichter brengen bij het bereiken van je doelen.
Met de SBAR-methode (Situation, Background, Assessment, Recommendation) is het mogelijk om de communicatie en coördinatie rond en over een patiënt tussen verschillende hulpverleners (bijvoorbeeld tussen de arts en de verpleegkundige) te verbeteren.
Door de verschillende aspecten (…) te bespreken, is er zeer snelle (<5 min)
en efficiënte communicatie mogelijk, waarna zorgverleners terug aan het werk kunnen.
Deze methode kan zowel bij fysieke als bij telefonische meetings gebruikt worden.
Hoewel dit model vaak wordt toegepast in ziekenhuizen, wordt het alsmaar meer geïntegreerd in eerstelijnspraktijken.
Shared decision making of gezamenlijke besluitvorming is het gezamenlijk komen tot een beslissing door een hulpverlener (of andere professional) en een patiënt.
Een bekende auteur en expert op het gebied van Shared decision making is Glyn Elwyn, hij definieert het als het proces waarin de zorgverlener en de patiënt samen beslissingen nemen over diagnostiek, behandelingen of begeleiding, op grond van (wetenschappelijke) kennis, klinische ervaring en de voorkeuren en waarden van de patiënt (Elwyn 2012).